مسلمانان! مسلمانان! مسلمانی ز سر گیرید که کفر از شرم یار من مسلمان وار می آید

خوانندگان گرامی و آقای یوسف! عذر می خوام اگر کمی از دایره ی ادب خارج می شم و خیلی رک این مطلبو می نویسم.

توجه: هنوز ۱۲ ساعت از نوشتن این مطلب نگذشته که می بینم یوسف اومده سانسورش کرده. بعضی موضوعات رو نمیزارن بگی. همه ی سه نقطه ها رو یوسف سانسور کرده.

امروز یکی دیگه از اون روزای بد دانشگاه بود. همه ی مشکل من در بی زبونی و احترام گذاشتن های الکی خلاصه میشه.

وقتی دو نفر دارند بحث می کنند و من اون موضوع رو دوست ندارم، نمیام پارازیت بندازم و حرفشون رو قطع کنم.می دونید چرا؟ چون که: خود من از آن منگلانم از آن اسکلان بی مقام!

امروز دو نفر از دوستان درباره ی بحث تلخ "ازدواج موقت نیم ساعته" گفتگو می کردند. اونا دو دوست تقریبا صمیمی هستند و حق داشتند که از بحثایی که لذت می برند حرف بزنند، اما نه جلوی شخص سوم الاغ نفهمی مثل من. منی که به قول خودشون دوست دختر ندارم و... می زنم! چیزی که منو شوکه کرد این بود که اون شخص گفت اگر یارویی که فردا می خوایم بریم پیشش، صیغه هم نکرد مهم نیست. از این جهت شوکه شدم که اون دوستمون رو به گناه... محکوم می کنه اما طبق حرف خودش مرتکب گناهی بس بزرگتر خواهد شد.

یه نیم ساعت بعدش رفتم با کمی عصبانیت و لرزش صدا و بدون هیچگونه بی احترامی گفتم که شمایی که همیشه فلانی رو نصیحت می کردید که... بده، کار شما که بدتره. از من دلیل خواست. گفتم من قصد توهین ندارم، بنابر اون حرف خودت دارم میگم. گفت که من الکی گفتم، واقعیت نداره که صیغه نمی کنم. گفتم که صیغه کردن یا نکردنش با شماست. من بنابر حرف خودت بهت میگم که اگر زنه صیغه نکنه، در گناه زنای دوستی که همرات میبری هم شریکی.

موضوع بعدی ای که گفتم این بود که شما نباید جلوی من از جزئیات رابطه ی جنسیت سخن می گفتی. اون دوست هم حرف کاملا درستی زد: وقتی تو توی یه جمعی هستی حس نمیشی. من گفتم اما دو تا گوش که دارم. من و شما اونقدر صمیمی نیستیم که بخوایم به جزئیات روابط جن.سی همدیگه گوش کنیم. اون دوست هم عذرخواهی کرد و دست داد و رفت. نمی دونم واقعا انتقاد من رو پذیرفت یا فکر کرد چون به قول آقای ح.ت اسکل هستم و منگلی ام که به در و دیوار نگاه می کنه و هیچی نمیگه، انتقادام هم اسکلانه و منگلانه است! نمی دونم از دستم ناراحت شد یا نه. به هرحال من این روحیه رو دارم که اگر کسی رو برنجونم برم ازش عذرخواهی کنم. اما من چیزی جز حقیقت و چیزی که حق منه نگفتم. بنابراین عذرخواهی بی معنی خواهد بود.

خداحافظی با یوسف سوداگر

هر روز صبح این یوسفه که به من زنگ میزنه که بریم دانشگاه. به دلیل قبض تلفن یا بی علاقگی به یوسف یا به دانشگاه نیست که من اول تماس نمیگیرم. من زنگ نمی زنم چون یوسف ده هزار تا دوست تو دانشگاه داره! سند یوسف به نام من نیست که فقط مال من باشه. با تماس نگرفتنم به یوسف این فرصتو میدم که اگر دوست داره اون روز با یکی دیگه باشه، خب باشه، مگه چیه؟ وقتی هم که میریم اگر مجتبی یا کس دیگه بیاد باهاش صحبت کاری کنه، من بدون ناراحتی از جمعشون میرم. ولی این انتظار رو هم دارم که اگر با یوسف وقتم رو برنامه ریزی کردم، کسی نیاد خرابش کنه.

هیچکی تو این سالها مثل من از دانشگاه فراری نبود. اما این ترم از وقتی بابام برگشته هر روز از شنبه تا چهارشنبه میام دانشگاه. از صبح تا ساعت 8 شب که 9 هم می رسم خونه.

اگر صبح تا شبمو تو دانشگاه گذروندم به عشق یوسف بود.

اگر کلاسامو نرفتم به عشق یوسف بود.

اگر تا یک برای ناهار صبر کردم به عشق یوسف بود.

(یوسف جون چرا میای سانسور می کنی؟)

اگر راه ها رفتم و جلوی سینما بهمن منتظر موندم، رفتم حج و زیارت، به عشق یوسف بود.

نمی خوام بگم یوسف بته! نه، یوسف یکی از دوستان خوب من محسوب میشه و برام ارزش داره.

این یوسف قصه پی ما اما دوستان زیادی داره. من باید قبول کنم که بقیه ی دوستان هم از یوسف سهم دارند.

از این به بعد روزهای فرد دیگه دانشگاه نمیرم. روزهای زوج هم فقط بعضی کلاس ها اونم چون تو خونه بهم گیر میدند، وگرنه همونشم نمیرفتم و سعی می کنم زمانی برم سراغ یوسف که دیگه کسی نمی خوادش.

خونه موندن برای من سخته. تو خونه پیانوی قشنگم رو می بینم که نتونستم یاد بگیرم (اولش جای معلم رفتم پیش یه موسیقیدان بزرگ، بعد از اون هم که یه روش عالی یادگیری پیدا کردم دیگه توانایی یادگیریمو از دست داده بودم). تو خونه وقتی میرم سراغ کامپیوتر، به یاد برنامه های آموزش زبان چینی می افتم که اونا هم عالی بودند، اما من توانایی یادگیریم خشکیده بود و نتونستم یاد بگیرم. ریاضی هم همینطور.

تو این مدتی که با یوسف بودیم، (سانسور شده) تونستم غم هامو فراموش کنم. تونسته بودم اعتماد به نفسمو بازسازی کنم، اما حالا دیگه بر می گردم باز به همون شرایط. به قول یوسف pen.is condition

بله، دوستان عزیز یوسف سوداگری! من دیگه نمیام که شما ها راحت باشید، راحت حرف بزنید، راحت خاطره تعریف کنید و بخندید و اسکل دائم الپریودی هم در این بین نباشه!

یوسف جون به اون آقا بگو که وقتی ر خواست تلکمون کنه، باهامون بیاد شیرینی فرانسه. بگو من گفتم.