یک: انشا: چند روز پیش آدمک پیشنهاد داد که هر سه تامون در باره ی یه موضوع مشترک بنویسیم و اولین موضوع مشترکمون برهنگی باشه. من خیلی فکر کردم که درباره ی برهنگی چی بنویسم ولی از اونجایی که انشا و کلا ادبیات من ضعیفه چیزی به ذهنم نرسید. یادمه همیشه تو درس انشا مشکل داشتم. هر وقت قرار بود انشا بنویسم به بابام می گفتم بهم کمک کنه. اونم همیشه یه راهنمایی کوچولو می کرد و می گفت باید خودت فکر کنی و بنویسی. تو هیچ درسی به یاد ندارم که جواب یه مسئله رو راحت بهم گفته باشه. بی استعدادی من در نوشتن انشا باعث می شد که بیش از یکی دو خط نتونم بنویسم. سرانجام وقتی بابام می دید پسرش واقعا نمی تونه چیزی بنویسه، کل انشا رو برام چک نویس می کرد که منم یه چیزایی اضافه کنم و پاک نویسش کنم.

کلاس اول راهنمایی مشکلات انشا نویسی کمتر شد. اون موقع ها ما بوشهر زندگی می کردیم. یه معلمی داشتیم که شعر و شاعری رو خیلی دوست داشت. زمان تدریس کتاب درسی رو کم کرده بود و بیشتر برامون داستان های شاهنامه تعریف می کرد. اون معلم بار بزرگی رو از رو دوش من برداشت! گفته بود که می تونید شعر از هرکی دلتون خواست برای انشا بنویسید. به این ترتیب من خیلی راحت دیوان حافظ رو باز می کردم، هر شعری که تلفظ همه ی لغاتش بلد بودم رو می نوشتم و می رفتم می خوندم، به همین سادگی!

اوایل قرار بود من فقط تایپیست یوسف باشم، اما به اصرار یوسف قبول کردم که منم مطلب بنویسم. به قصد نوشتن وقایع روزانم بود که پیشنهاد یوسف رو قبول کردم. به این امید که حداقل یه نفر مطالبمو بخونه. در مورد برهنگی می تونم مطالب سه نویسنده ی دیگه رو بخونم و در جهت برهنه شدن تلاش کنم. شاید اولین قدم، اعتراف به عدم برهنگی کامل باشه (البته من هرگز دو رو نبودم).

دو: امید: پیاده روی امشب در خیابون های اطراف یه حال و هوای دیگه داشت، چون که انقدر بارون بارید که خیس خیس شدم. زیر بارون به امید جدیدی که آدمک داد فکر می کردم. اینکه شاید آخرین امید باشه.

دختر 17 ساله ی همسایه دیروز خودکشی کرد. دلیلش ظاهرا کم شدن نمره هاش بوده. خب، تقریبا همه حداقل یک بار به خودکشی فکر کردند. مثلا یوسف می گفت دبیرستان که بوده به خودکشی فکر می کرده و ترس از اینکه بعد از مرگ چه اتفاقی می افته مانع از خودکشی یوسف شده. من از بعدش نمی ترسیدم، چون اعتقاد داشتم بعدی وجود نداره. من از درد قبل خودکشی می ترسیدم، اینکه اگه نمیری، خیلی درد می کشی. گرچه الان با خودکشی مخالفم اما واقعا احساس یه نفر که خودکشی می کنه رو درک می کنم.

در مورد بیماری روحی روانی خودم باید بگم که دوستان و آشنایان دیگه هم به من پیشنهاداتی داده بودند که به دلیل نپذیرفتن اون پیشنهاد ها، متهم شده بودم به اینکه مشاوره های دیگران برام اهمیتی نداره. نه، طبیعیه وقتی بدونی یه کاری نتیجه نمیده امتحانش نکنی.

و اما اون راه کار ها: پسر عمم گفته بود برو ورزش آی کی دو.

پسر خالم گفته بود سریعا برو خوابگاه! تو خوابگاه آدم بزرگ میشه، اونجا دوست پیدا می کنی، نمره هات کم بشه میرن با استاد صحبت می کنن و ... . پسرخالم از بقیه خیلی بیشتر اصرار داشت که من تصمیمشو عملی کنم. خیلی از خوابگاه گفت. می گفت دانشگاه ها همشون مثل هم هستند، آدم چیز زیادی یاد نمیگیره، ولی تو خوابگاه خیلی چیزا یاد میگیری. حتی منو برد خوابگاه یکی از همکلاسیهای دبیرستانش که تهران بود و فوق لیسانس نفت می خوند. یه رابطه ی فوق العاده صمیمی بینشون بود. می گفت اینا حاضرن هرکاری برای هم بکنند. من تو خوابگاه دیدم که بعضی حرفای پسرخالم درسته، چیزایی هست که آدم از خوابگاه یاد بگیره، ولی دوای درد من تو هیچ خوابگاهی نیست. خوابگاه فقط یه مسکنه، نه درمان.

دوستی دیگه هم می گفت تو داری چیزای منفی به خودت تلقین می کنی، فکرتو مثبت کن و ... .

پدرم هم گفته بود از بی تحرکیه. برو ورزش!

یوسف هم خیلی سعی کرد وضعیت روحی منو عوض کنه. به قول خودش یه فضای فانتزی درست کرد و حقایقی رو گفت که اونایی که تا چند وقت پیش اسکل خطابم می کردند، حالا مدل کفش و لباس ازم می پرسند. یوسف با قصد کمک به من به چند تا از بچه ها گفت که من یه پیانیست حرفه ای هستم، دو تا دوست دختر دارم، یکی ایران یکی کانادا. با کاناداییه قرار ازدواج گذاشتم که تابستون امسال میرم کانادا ببینمش. دیگه اینکه من یه نابغه بودم و به خاطر دکتر یاسمی گفتم دیگه درس نمی خونم. یوسف هم شبیه رئیس جمهور منتخب، دکتر احمدی نژاد (!) سخنران بسیار خوبیه. اونقدر که من هرچی تکذیب می کنم، دوستان بنا رو بر این میذارن که من دارم شکست نفسی می کنم. مرسی آقا یوسف که به فکرم بودی، ولی اینم دوای درد من نبود.

خیلیا خواستند به من کمک کنند ولی چون درد رو درست تشخیص نداده بودند، نتونستن نسخه ی خوبی برام بپیچند. به هر حال از همشون باید تشکر کرد.

تنها راهکاری که قبول کردم، پیشنهاد آدمک برای روانکاوی بود. چون به روانکاوی اعتقاد دارم٬ چون آدمک خیلی علمی و با ذکر چند مثال اومد در این باره باهام صحبت کرد. پیدا کردن روانکاو ظاهرا سخته. تو خیابونا فقط روانشناس دیدم. تو اینترنت هم فقط یه انستیتو روانکاوی تهران بود که ظاهرا خیلی گرون میگیرن برای درمان و فقط زمانی هزینه ها کاهش پیدا می کنه که تو رو بزارن جلوی دانشجو هاشون که مراحل درمان رو ببینن که من اصلا راحت نیستم.

و من هنوز دارم فکر می کنم که مشکلمو چه جوری برای دکتر توصیف کنم.

یه جایی نوشته بود فهرست 25 کاری که قبل از مرگ می خوای انجامش بدی رو بنویس و گاهی اوقات بهش نگاه کن. خیلی فکر کردم که چه کاری رو دوست دارم انجام بدم، ولی فهرستم خالی موند.